Eric Kellens

Samenvatting

Met een knipoog naar de eerste zwarte president in Amerika raast deze “kleurloze” AV-montage door het culturele erfgoed en de hedendaagse kunst van New York en Washington.

Tijdsduur: 3'42"
Software: PicturesToExe

Sfeerbeelden

The Making of "Paint It Black"

Soms zoek je weken naar een geschikt thema, een pasklaar muziekje, een passende titel… En dan plots vallen alle puzzelstukken je zo in de schoot.

Zo was het met mijn AV-montage die ik op de laatste dagen van 2009 maakte. De druk van Sabam om nog in orde te zijn met de nieuwe reglementering voor auteursrechten scherpte ook mijn creativiteit aan. Ik was al een paar weken op zoek naar muziek om een klankband te maken bij de beelden van schilderijen uit musea van New York en Washington. In de zomer van 2009 bezocht ik deze twee steden en hun omvangrijke collectie aan schilderijen en kunstwerken in het Metropolitan Museum of American Art, het Museum of Modern Art en de National Gallery of Art. Ik stond versteld over de rijkdom en de uniek collecties antieke, klassieke en moderne kunstwerken. Topwerken van over de gehele wereld hangen hier bij elkaar en mogen gefotografeerd worden (zonder blitz!). Ik kwam dan ook naar huis met beelden van Memling,  Van Gogh, Picasso, Warhol, Roy Lichtenstein, Barnett Newman, Edward Ruscha en Jasper Johns, van Breughel, David en Monet,… maar ook met beelden van affiches op Broadway, nachtbeelden op Times Square en straatbeelden uit Harlem.

Van meet af aan was het uitgangspunt voor een reeks de muziek. Ik ging op zoek naar de passende muziekfragmenten. Zoals ‘Imagine’ van The Beatles of ‘Vincent’ van Don McLean, ik grasduinde bij U2 voor ‘New York’ en ‘The hands that Built America’. Het monteren en mixen van die verschillende muziekstijlen kon mij niet overtuigen. En alles verhuisde naar de prullenbak. Plots herinnerde ik mij de titel ‘Pictures at an exhibition’. Ergens diep in mijn muziekkast trof ik Modest Mussorgsky. De CD was zelfs nog niet ingelezen in mijn computer… Na wat beluisteren en testen was het ook dit niet wat ik wou.

Ik zocht verder in mijn muziekbibliotheek in botste zo op ‘Paint it Black’ van The Rolling Stones, uit hun album ‘Aftermath’. Ik klikte op ‘play’ en leunde even achterover, sloot mijn ogen en zag zo de beelden al op het scherm voorbijflitsen. Wat een tempo, wat een ritme, en na wat zoeken naar de lyrics kon de inhoud mij ook bekoren.

Het nummer dateert uit 1966 (mijn oudste broer was toen 18 jaar) en stond toen wekenlang op nummer één. In eerste instantie was het nummer een rustig soul-nummer, gezongen uit het standpunt van een depressieve man, die wil dat alles in zijn leven in zwart verandert, net als zijn eigen humeur. Tijdens oefensessies van The Rolling Stones werd het nummer sneller en kwam het kenmerkende sitarspel van Brian Jones erbij. Op Wikipedia vond ik dat de tekst nog altijd voor verwarring zorgt. Zo spreekt men van ‘mondegreen’, een tekst die verkeerd wordt verstaan. Genoeg info om er wat van mijn eigen creativiteit aan toe te voegen.

Ik begon de tekst te analyseren en op te delen naar inhoud. Ik verdeelde mijn opnames naar onderwerp en thema over de tekst. Het ritme deed me even schrikken, dit worden wel heel veel beelden om iedere slag te volgen. Soms zitten er 8 beelden op drie seconden! Ik ging op zoek naar bewerkingen en naar overvloeien die het tempo konden volgen. Ik maakte een paar kleine overvloei testen in PTE met object/animatie. En dan kon ik beginnen aan het bewerken van al mijn beelden. Omzetten in de RAW-convertor, contrast, kleur wegwerken, beeldverhouding bepalen op 16/9… in Photoshop de eindafwerking maken. Ik wou in full HD werken (1920x1080) zodat de reeks met de nieuwste projectoren kon geschenen worden. Dit had natuurlijk zijn invloed op de omvang van de beelden: tussen de 1 en 2Mb per foto.

Mijn grafisch kaartje werd weer op zijn kracht getest en ook het PTE-programma. Maar alles verliep vlekkeloos.

Zoals in al mijn andere reeksen werk ik blok per blok af. De aanloop en titels bepalen al de sfeer van de ganse reeks. Mijn twee Japanners die vermoeid op een bank zitten in een zaal vol schilderijen zetten de toon, met natuurlijk een zwarte muur waarop de titels verschijnen, gevolgd door een pinacotheek. ‘I see a red door and I want it painted black’. Ik start in het MoMA met de rode wand van Barnett Newamn dat ‘I want it painted black’ en een werk van Roy Lichtenstein waarvan ‘I have to turn my head’.

Ik maak er mijn werk van om een nieuwe tentoonstelling te maken. Ik hang schilderijen bij elkaar en in andere kaders, vervang kleur en uitsnit, zoek nieuwe achtergronden en zet er de verfrol op! De typische cabs veranderen in zwarte auto’s, ‘black people’ verjagen de kleuren uit de lelies van Monet, ‘I see people turn their heads and quickly look away’.

MoMA, New York	Campbells

De New Yorkse Metro en beelden uit Harlem ondersteunen de tekst ‘it’s not easy facin’up when your whole world is black’. Ik neem de tekst letterlijk, maar ik verwijs ook naar ‘ground zero’, een donker gat in het hart van New York! Dan nemen Monet, David en Breughel het weer over, ‘I could not foresee this thing happing to you’. Socrates drinkt de gifbeker, het wordt zwart voor de ogen… Met ‘no colors anymore I want them to turn black’ verdwijnen alle kleuren in de ramen van het Moma. Het raamwerk is ideaal om het uitzicht op de stad in dertien beelden te verduisteren (en dat in vier seconden). ‘I see the girls walk by dressed in their summer clothes’ past perfect bij de pop art ‘Gold Marilyn’ van Andy Warhol en de meisjes van Roy Lichtenstein, het ‘OOF’ van Edward Ruscha en de vlag van Jasper Jones verliezen ook hun kleur. Dat ik letterlijk met verf gooi is hier wel op zijn plaats. Ik gooi naar de soepblikken van Warhol als in een ballenkraam op de kermis. ‘I have to turn my head until my darkness goes’. Het ‘Charnel House’ (knekelhuis) van Picasso drukt ons uitdrukkelijk de feiten op de neus:” Wat rest er ons als de kleuren uit het leven verdwijnen?” Wat als de warme zonnekleuren van Van Gogh verdwijnen ‘blotted out from the sky’.

Het lange ritmische einde van de song en de sitar onderstreep ik met beelden van Broadway en Times Square. Als hier de kleuren verdwijnen in grijswaarden is alle sfeer en leven weg! Bij het afsluiten met de eindtitels kon ik het niet laten om een kleine verwijzing naar de huidige toestand in Amerika te maken: ‘black is the future’!

Eric Kellens

Top